WONEN IN ITALIË – Lekker thuis
Het is verschrikkelijk vies weer. Het regent, er hangt mist en het is koud. Daarbij is mijn verkoudheid nog niet voorbij. Dat dwingt mij me in mijn huis terug te trekken en er een lekker warm nest van te maken.
Even hoeft er helemaal niks. De tuin moet wachten, de schoonmaak komt wel weer en af en toe moet ik even naar Sara om een paar boodschappen te halen.
Het fijnste deel van de dag begint als de schemering invalt. In de keuken brandt de houtkachel en in de zitkamer waar de tv staat, doe ik een electrische kachel aan.
Ik brand wat kaarsjes en zet de tv aan op Rai 3 waar het dagelijkse natuurprogramma Geo begint. Ik neem mijn pilsje met een knabbeltje erbij en zak neer op de bank.
Om de indruk van algehele tuttigheid compleet te maken, pak ik er ook nog mijn breiwerk bij. Ik kijk en luister met één oog naar Geo en met het andere oog houd ik de steken op de breipen in de gaten.
Ik ben volkomen tevreden. Ik zag Grazia kijken toen ze polshoogte kwam nemen toen ik ziek was. Ik zat er toen ook zo bij, alleen ook nog met een plaid om en genoot zelfs een beetje van het ziek zijn.
Grazia keek zorgelijk rond. Ze klaarde op toen ze de poes bij me zag zitten: "Wat fijn dat de poes je gezelschap houdt!"
Ik heb het al eens geschreven, voor een Italiaan is niets zo erg als alleen zijn. Ze kunnen gewoon niet begrijpen dat je het in je huis ook heel behaaglijk kunt hebben.
"Maar wat doe je dan als het de hele dag regent?" vroeg een dorpsgenote me eens met een bijna wanhopige blik want het regende en ze was vrij. Met een boek lezen hoef je hier niet aan te komen, er wordt weinig gelezen.
Wij Nederlanders die ons in ons kleine landje tussen 18 miljoen landgenoten moeten handhaven, hebben het nodig om af en toe alleen te zijn. Ik ben vaak druk in gezelschap en laad mezelf op door thuis te kneuteren en even niet te hoeven praten, gewoon rust te hebben.
En toen was er gisteren aan het eind van de middag opeens een borrel in de bar: vriendin Elisa was jarig! Chiara en Danilo kwamen binnen met een zelfgemaakte taart met kaarsjes.
Even later arriveerde het feestvarken. We gingen aan de Nebbiolo. We proostten op haar nieuwe leeftijd, jawel 45 en zongen uit volle borst "tanti auguri per te".
Vanavond gaan we met z'n allen pizza eten ter gelegenheid van haar verjaardag. Het was toch wel weer lekker om even onder de mensen te zijn.
- De beslissing
Jarenlang was het een droom. Een huis in Italië. Op vakantie stond ik steevast lang voor de etalage van de makelaar ter plaatse. Maar het moment was (nog) niet geschikt. Ik werkte nog, mijn geliefde was ziek, m’n ouders hadden steeds meer zorg nodig. Ik bleef dromen en fantaseren, allemaal heel veilig. Jaar na jaar ging voorbij. Er gebeurde veel. Cor ging dood, ik maakte een voettocht naar Rome, werd ontslagen en toen was daar opeens het moment van: nu of nooit.
